comfort zone 3

खूप वेळ ते कपाटाखालून बाहेरच आले नाही. मग हळूच डोकं बाहेर काढलं. बहुदा त्याला दूधाचा वास आला होता. ताटली समोरच होती. पण आतापर्यन्त आईचे दूध पित असल्याने त्याला ताटलीतले दूध कसे प्यायचे हे कळत नसणार..कारण त्याने त्याचा पायच दूधात टाकला. झालं! ओलं ओलं पायाला लागल्यावर ते घाबरून परत पळालं. पण या वेळी कपाटाखाली न जाता ते चुकून बाहेरच्या दिशेला गेलं. मी पडद्याच्या मागे उभी असल्याने त्याला
दिसत नव्हते. त्याची चुक त्याच्या लक्षात आली. पण पायाला लागलेलं दूध त्याला अस्वस्थ करत होतं. त्यामुळे ते बसलं आणि पुढच्या पायाचा जो पंजा  दूधात बुडाला होता तो चाटायला लागलं. त्याला दूधाची चव बहुदा आवडली. सगळा पंजा चाटून झाल्यावर त्याने इकडेतिकडे बघून मी जवळपास नाही ना याची खात्री करून घेतली आणि परत दुधाच्या
ताटलीकडे गेलं. आता मात्र त्यात पाय न घालता जवळ जावून त्याचा आधी वास घेतला..मग  स्वतःशीच बोलल्यासारखा ‘म्याव’ असा आवाज घशातून काढला आणि त्याच्या इवल्याश्या गुलाबी-गुलाबी जिभेने दूध पिऊ लागलं. थोडं दूध प्यायल्यावर त्याने पुन्हा कपाटाखाली धूम ठोकली.

मला खूप आनंद झाला.  जे मगाशी प्रचंड गिल्ट फिलिंग आले होते ते जरा कमी झाले.  त्याने दुधाला तोंड लावले नसते तर मला अतिशय वाईट वाटले असते.

आता पुढचा प्रश्न होता की त्या पिल्ल्याचे नाव काय ठेवायचे? माझ्या आजीकडे कित्येक  वर्षे मांजरे होती पण त्यांची नावे वगैरे ठेवण्याचे लाड कुणी केले नव्हते. पण मला माझ्या मांजरांसाठी काहीतरी खास नाव हवं होतं.

ह्या पिल्लाचा रंग चॉकलेटी होता. तेव्हा चॉकलेट नाव ठेवावं असं मनात आलं. पण त्यात गोडवा नव्हता (म्हणजे नावात) …मग बराच विचार केल्यावर ‘चिकलेट’ हे नाव निश्चीत केलं. आणि मला तेव्हा असं वाटलं होतं की ती मांजर आहे.(काही दिवसांनंतर कळलं की तो बोका आहे!!!!)

अशा रितीने मी चिकलेट उर्फ चिक्याचे पालकत्व स्वीकारले!

आणि पालक या नात्याने सगळी जबाबदारी देखील स्वीकारली…पण हे त्याला कळायला हवे होते!

लगेच मी त्याला शहाणं करण्याचा चंग बांधला. म्हटलं त्याला त्याच्या नावाची ओळख झाली पाहिजे. म्हणून त्याला त्याच्या नावाने हाका मारायला सुरूवात केली. ते माझ्या भडिमाराला घाबरुन कपाटाच्या खाली एकदम मागच्या कोपर्‍यात जाऊन बसलं. तेव्हढ्यात आई-बाबा ऑफिसमधून आले. त्यांना माझा पराक्रम सांगितला…बसमधून मांजराचे पिल्लू घेऊन येण्याचा! दोघंही वैतागले. बाबा मला म्हणाले…अगं, ते पिल्लू तुझ्या हातुन निसटून कुठे गाडीखाली आले असते म्हणजे? खरंच मी या गोष्टीचा विचारच केला नव्हता.

आई – बाबा दोघांनाही मांजरे आवडत होती पण आईला जरा काळजी वाटायची की आपण मांजर आणलं तर त्याचं सगळं आपल्या हातून नीट होईल ना? त्यामुळे तिचा जरा विरोध होता. बाबांना सगळ्यांची पिल्लं फार आवडायची…माणसांची देखील! नात्यातल्या, शेजार-पाजारच्या लहान मुलांचे बाबा खूप लाड करायचे. त्यामुळे बाबांचा काहीच विरोध नव्हता.

त्यांनी विचारले, आहे कुठे ते पिल्लू? मग मी कपाटाकडे बोट दाखवलं.  बाबा चक्कं मांडी घालून कपाटासमोर बसले.

त्यांनी  अगदी प्रेमाने चिकलेटला हाका मारायला आणि आपण तान्ह्या बाळांशी कसं ‘सोनुल्या-मोनुल्या, काय कलतो ले लबाड?’ असं लाडाने बोलतो तसं बोलायला सुरूवात केली. त्यांच्या या अशा बोलण्याचा चिकलेटला काय बोध झाला माहित नाही पण ते हळूच बाहेर आलं आणि बाबांकडे बघू लागलं…बाबांनी आपलं बोट दूधात बुडवून त्याच्या समोर धरलं. दूधाचा वास आल्याने चिकलेट त्यांच्याजवळ जाऊन बोट चाटू लागलं.  माझ्या मनात अशी जळफळ झाली ना!

पण त्या इवल्याश्या जीवाला कोण जास्त मॅच्युअर्ड आहे ते एका मिनीटात कळलं!

हळूहळू चिकलेट आमच्या घरात रूळायला लागलं. घरातले सगळे कोपरे, अडचणीच्या जागा त्याच्या आवडत्या झाल्या. भूक लागली की आईकडे जायचं, खेळायला माझ्याकडे यायचं आणि लाड करून घ्यायला बाबांकडे जायचं हे त्याच्या लवकरच लक्षात आलं.

क्रमशः